چــای ایــرانــی
از اوایل قرن بیستم چایکاری در کشورهای ایران و ترکیه آغاز گردید. قبل از سال 1280 هجری شمسی ، کشت چای در ایران رواج نداشت و ایرانیان قدیم به جای چای ، قهوه می نوشیدند. به همین دلیل چایخانه های امروزی همان نام سنتی خود یعنی قهوه خانه را حفظ کردند . در سال 1280 هجری شمسی مطابق با سال 1901 میلادی به علت علاقه دولت وقت ایران به کشت چای در کشور به مرحوم شاهزاده حاج محمد میرزا کاشف السلطنه چایکار که در آن زمان ژنرال کنسول ایران در هند بود ماموریت داده شد تا چگونگی کشت و کار چای و اصول چایسازی را بیاموزد. مرحوم چایکار پس ازمدتها کار و تلاش روی مزارع چای در هند ( حدود یکسال و نیم ) موفق شد اصول و فنون چایکاری را بیاموزد. پس از آن با موافقت دولت وقت هند دو هزار نهال را به ایران آورد بعد از مدتها تلاش و تحقیق و بررسی بهترین محل کشت آن را شهرستان لاهیجان ( یکی از شهرهای استان گیلان ) شناخت . پس از آن ، مرحوم چایکار با مشقات زیاد قطعه زمینی به مساحت حدود شش جریب در اطراف لاهیجان و همچنین مقداری زمین در اطراف تنکابن یافت و شروع به کشت چای در این دو قطعه اراضی شد که خوشبختانه از آنها چای معطر به دست آورد.
مرحوم چایکار اولین شخصی بود که در ایران به کاشت این گیاه و تهیه چای خشک اقدام نمود. مرحوم چایکار بار دیگر در سن 65 سالگی عازم هند و چین ژاپن شد و متخصصینی به نام های (( دیلونگزی )) ، (( فونچین )) ، و (( موچین )) را به استخدام دولت ایران در آورد تا چایکاری و چایسازی را به ایرانیان بیاموزند ولی متاسفانه ، کاشف السلطنه در مراجعت از این سفر در سال 1308 هجری شمسی روز دوشنبه 31 فروردین ماه در کتل (ملوت ) در نزدیکی بوشهر با اتومبیل شخصی خود به دره پرت شد و دار فانی را وداع گفت.
هم اکنون آرامگاه این مرد میهن دوست و خدمتگذار ملت ایران که اکثر عمر، خود را صرف کشت چای و ترویج آن در ایران نمود و بالاخره جان خود را نیز در این راه از دست داد. بنا به وصیت خود در شهر لاهیجان در روی تپه ای به مساحت هزار متر مربع در قسمت جنوب غربی لاهیجان که خود آن را خریداری کرده بود واقع شده است. علاقه مندان به مطالعه بیشتر در زمینه زندگینامه این مرد بزرگ و دلسوز و تلاش های او در زمینه کشت و توسعه صنعت چای در ایران می توانند به کتابی تحت عنوان کاشف السلطنه ( چایکار ) پدر چای ایران که اخیرا توسط نوه کاشف السلطنه خانم ثریا کاظمی تالیف و به چاپ رسیده است مراجعه نمایند.
پس از کشت چای در لاهیجان، کشت این گیاه در سایر شهرهای شمالی از قبیل لنگرود، سیاهکل، املش، رودسر، تنکابن، رامسر، و برخی از شهر های دیگر شمالی رواج یافت.
در سال 1309 سطح زیر کشت چای به صد هکتار رسید و در این سال اولین باغ کشاورزی در تنکابن تاسیس گردید . سپس در سال 1330 سطح زیر کشت آن به 10281 هکتار رسید.
اما امروزه متاسفانه صنعت کشت چای در کشورمان به دلیل حجوم چای های خارجی و سودجویی دلالان و همچنین عدم استقبال مردم از چای وطنی رو به نابودی است!
در حال حاضر حدود 220 هزار تن چای خشک بنام چای سنواتی در کشور انبار شده است و کیفیت چای هندی موجود در بازار بسیار پائین است، چون هندیها برای دادن طعم و عطر از دارو و مواد شیمیایی استفاده میکنند.
میتوان این سئوال را مطرح کرد که چرا باید در شرایطی که حداقل 220 هزارتن چای داخلی بدلیل اعمال سیاستهای نادرست انبار شوند و آنوقت چای با کیفیت پائین هندی را به کشور وارد کنیم؟!
امروزه مافیای چای به اندازه کافی چای را وارد می کند و دیگر نیازی به واردات چای از هند نداریم!
این درحالی است که چای ارگانیک ایرانی از نظر کیفیت یکی ازبهترین چایهای دنیا به شمار می آید اما متاسفانه مسئولان نه تنها از این محصول استراتژیک حمایت نمی کنند بلکه با اعمال سیاستهای نادرست مانند اعلام نرخ تضمینی بسیار ناچیز برای خرید چای و واردات چای خارجی با کیفیت پائین به این صنعت عظیم در کشور لطمه وارد می کنند.
مسئولان اسم چای انبار شده را چای سنواتی می گذارند درحالی که تا سال 1360 همه محصول چای مصرف می شد و حتی یک کیلوگرم هم در پایان اسفندماه بنام چای سنواتی باقی نمی ماند و اینگونه تولید این محصول در کشور رونق گرفته بود.
متاسفانه مسئولان ذیربط به جای اینکه وضعیت معیشتی کشاورزان چایکار را سروسامان بدهند و از تولید داخلی حمایت کنند، اقدام به واردات محصولات مختلف آنهم با کیفیت پائین مثل چای و برنج از هند می کنند!!
بیایید با مصرف چای ایرانی از کشاورزان زحمتکش کشورمان حمایت کنیم،کشاورزانی که با هزاران مشکل باز هم به کار خود ادامه میدهند ولی به خاطر عدم توجه ما به چای مرغوب ایرانی این محصول انبار شده و سپس تبدیل به کود! می شود...
سلامتیِ همه ی کشاوررزان زحمتکش و با غیرت میهنم!
پ.ن:دوستان اگه میتونید برای هموطنان آذریمون خون اهدا کنید وضعیت واقعاً وخیمه،صداوسیما هم که... چیزی نگم بهتره،رسانه شمایید بشتابید!
خوبم ، باور کنید ، زخم ها خورده ام ، غصه ها خورده ام ، نبودن ها را شمرده ام ، این روزها میگذرد ، خالی ام ، خالی از خشم ، آرامش ، نفرت ، و حتی عشق ، خالی از شادی ، خوبم ، اینبار تو هم باور کن...